h

Sylvie van Dijk

Ik ben Sylvie van Dijk, 41 jaar en al 20 jaar werkzaam in de zorg, psychiatrie en jeugdzorg.

Al sinds ik jong ben kom ik op voor mensen die daar zelf minder goed in zijn als ik zelf. Ik ben destijds ergotherapie gaan studeren omdat ik van mening was dat iedereen zichzelf zo goed mogelijk zou moeten kunnen redden, met de hulp die noodzakelijk is om een handicap of beperking zoveel mogelijk te compenseren. Iemand met een handicap kan zelf bepaalde vaardigheden leren om zelf vooruit te kunnen, en wat hij zelf echt niet meer kan, daar moet ondersteuning in zijn. Iedereen verdient in mijn ogen gelijke kansen. We wonen in een rijk land, we staan al jaren in de kopgroep in Europa. Maar gelijke kansen zijn er niet echt, wie opgroeit in armoede, zal minder snel gaan studeren en nu helemaal met het huidig stelsel van studiefinanciering.

Iedereen moet zich in onze mooie stad thuis kunnen voelen. Of je nou nog niet goed Nederlands spreekt, analfabeet bent, een beperking of handicap hebt. Iedereen telt mee; jong, oud, rijk, arm. Ik vind het jammer dat we vaak langs elkaar heen leven. Ik zie dat verschillende groepen mensen nauwelijks contact hebben met elkaar, en ik denk dat dat solidariteit in de weg staat. Onbekend maakt onbemind. Ik hoop ergens een vorm te vinden van verbinding. Dat de jongeren van bv het Joriscollege in contact komen met jongeren van het Summa, en daar kunnen leren dat de overeenkomsten groter zijn dan de verschillen.

Ik werk als thuisbegeleider met jeugd met autisme en gezinnen waarin autisme een prominente rol speelt. Ik zie op mijn werk dat mijn cliënten heel goed weten wat zij nodig hebben, en dat is vaak niet wat een instelling te bieden heeft. Instellingen zijn mijns inziens teveel op zichzelf en hun aanbod gericht en te weinig op hun cliënten, terwijl dat anders om zou moeten zijn. Empowerment is belangrijk, mensen zelf sterk maken, mensen leren hoe ze voor zichzelf kunnen opkomen, en problemen op eigen wijze op te lossen.

Van mensen die in de zorg werken hoor ik dat beleidsmakers niet naar hen luisteren. De mensen op de werkvloer zijn wat mij betreft het belangrijkste, en het management is er om deze zorgverleners in staat te stellen hun werk goed uit te voeren.

Kortom; mijn hart gaat vooral uit naar het sociaal domein, de jeugdzorg, de zorg. Daarnaast vind ik het belangrijk gezond gedrag te stimuleren, sport vind ik persoonlijk belangrijk, en het helpt mensen fysiek en mentaal zich goed te voelen.

Als persoon ben ik optimistisch, ik zal altijd het positieve en verbindende opzoeken. Voor de SP ben ik langer zichtbaar geweest in akties op straat, ik hoop de vertaalslag naar het gemeentehuis te kunnen gaan maken.

U bent hier